Winogrona - owoce bogów.

    WINOGRONA..... Smakują wspaniale - najlepiej późnym latam i wczesną jesienią, gdyż to jest czas ich dojrzewania. Dlatego powinny gościć  stale na naszych stołach, zwłaszcza wtedy. Tym bardziej, że są prawdziwą skarbnicą składników odżywczych. Kryją w sobie ogromna moc zdrowotną.

    Jako pierwsi odkryli je Persowie ok. 7 tysięcy lat temu.  Potem spożywali je  Babilończycy i Egipcjanie, stamtąd też dotarły do Grecji, a Grecy wytwarzali z nich wino.  W II wieku naszej ery rzymscy legioniści przywieźli winorośl do Burgundii, Alzacji, nad Ren i Mozelę.  W czasach kolonialnych winorośl  dotarła do Ameryki. A do Polski sprowadzili ją Krzyżacy.

    Już Hipokrates zalecał jedzenie tych owoców jak również picie najsłynniejszego ich produktu czyli wina. Porównywał  ich właściwości do właściwości miodu. Twierdził też, że winogrona i mleko matki to ekwiwalentne produkty spożywcze. Dziś winorośli uprawia się więcej niż innych owoców.

    Te smaczne i wartościowe owoce najlepiej  jeść  na surowo.  Otrzymuje się z nich również  sok, rodzynki, ocet winny i  olej z pestek winogron, bogaty w NNKT,  a przede wszystkimi wspaniały napój -  wino.

    Winogrona stanowią doskonały składnik diety, chroniąc jednocześnie przed chorobami cywilizacyjnymi  jak nowotwór czy nadciśnienie tętnicze.  Ciemne winogrona  zawierają dużo flawonoidów, związków  spełniających funkcję barwników, przeciwutleniaczy. Ich działanie w organizmie człowieka w dużym stopniu wiąże się z układem krążenia. Za ciemny kolor odpowiadają antocyjany, barwniki wzmacniające naczynia krwionośne. Mają właściwości przeciwutleniające, czyli  są naturalnym antyoksydantem.

    Według naukowców  ciemne winogrona najskuteczniej chronią przed rozwojem chorób układu sercowo -  naczyniowego. Flawonoidy mają bowiem wpływ na podwyższenie tzw. dobrego cholesterolu  HDL i hamowanie złego LDL. Tym samym utrudniają powstawanie złogów w naczyniach krwionośnych, zapobiegając  miażdżycy, a dalej zawałom i udarom.

  315-375 g soku z ciemnych winogron dziennie w znacznym stopniu redukuje ryzyko wystąpienia choroby serca.

   

W skórce winogron znajduje się  RESWERATROL . Jego korzystny wpływ na zdrowie został udokumentowany wieloma badaniami  naukowymi.  Jest to fitosubstacja mająca zdolność zwalczania nowotworów, co zostało klinicznie udowodnione.  Wykazuje on  bowiem wysoką aktywność antyoksydacyjną, działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Poza tym chroni przed chorobami układu krążenia.  Działa też na geny  chroniące zdrowe komórki przed starzeniem. Resweratrol  działa  jak naturalny antybiotyk.  Hamuje również rozwój tkanki  tłuszczowej. Największą zawartość  resweratrolu zawierają czerwone winogrona odmiany Pino noir.

    Potas zawarty w winogronach wpływa na obniżenie wysokości ciśnienia tętniczego utrzymując  właściwy poziom płynów w organizmie. Jest tez niezbędny dla dotleniania mózgu.

    Spożywanie winogron, zwłaszcza w czasie jesienno- zimowym jest szczególnie polecane, ponieważ zawierają  miedź, która podnosi odporność  organizmu, hamuje rozwój bakterii  i wpływa na prawidłowe funkcjonowanie mózgu, polepszenie jego sprawności , umiejętności szybszego uczenia się, koncentracji.  Pracę mózgu wspomagają zawarte w winogronach witaminy  z grupy B, tiamina i niacyna.

    Winogrona polecane są osobom szczególnie narażonym na stres  i z nadpobudliwością  nerwową, gdyż zawierają magnez i chlor.  Bogate też są w bor, który pomaga zachować właściwy poziom  minerałów i hormonów , wpływa na stan kości, utrzymując właściwy poziom estrogenów, co jest ważne dla kobiet w okresie menopauzy.  Przy udziale boru  przyswajany jest wapń, magnez, fosfor.

    W winogronach znajdziemy też jod.

Winogrona zawierają też  wit. A korzystnie działającą na wzrok. Zwłaszcza odmiany ciemne zawierają  żelazo niezbędne przy niedokrwistości.  Trzeba tu pamiętać, że  częste picie dużych ilości soku z czerwonych winogron utrudnia przyswajanie żelaza z pożywienia. Sok z jasnych winogron ma działanie  odwrotne.

   

Owoce winogron przywracają równowagę kwasowo-zasadową organizmu i przyspieszają  wydalanie toksyn. Jest to ważne przy ciągłych zmęczeniach, bólach głowy, kłopotach ze skórą. Doskonale działają na cały układ pokarmowy. Zwiększają produkcję soków trawiennych, a dzięki dużej zawartości błonnika  poprawiają pracę jelit zapobiegając zaparciom. 
Kwasy organiczne w nich zawarte jak mrówkowy, cytrynowy, jabłkowy , winowy  mają działanie moczopędne.

    W swoim składzie mają glukozę i fruktozę, dlatego cukrzycy powinni ograniczyć ich spożycie.

     100g winogron dostarcza  około 69 kcal. Kuracja winogronowa, przy której spożywa się do 1,5 kg owoców dziennie nie tylko pobudza pracę nerek i jelit ale należy do kuracji odchudzających, pod warunkiem, że cukier mamy w normie. Dzieje się tak dlatego, że resweratrol  zawarty w  owocach winogron (oraz w  winie) zwiększa spalanie tłuszczu.

    Najlepiej spożywać  winogrona w całości ze skórką i pestkami.  Ekstrakt ze skórki  winogron wykazuje silne działanie antybakteryjne.  Badania dowiodły, iż owoce te są w stanie blokować Helicobacter pylori,  bakterie , które są  głównym sprawcą choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.
     Pestki winogron zawierają taniny. Działają  one ściągająco, przeciwzapalnie, rozkurczowo i przeciwkrwotocznie. Uelastyczniają i uszczelniają ściany naczynek krwionośnych,  oczyszczają i   pobudzają krążenie.

    Z pestek winogron wytwarza się doskonały olej winogronowy. Zawiera on cenny kwas linolowy, którego organizm ludzki sam nie wytwarza. Olej stosujemy  do sałatek, gotowania czy krótkotrwałego smażenia.  Przy czym nie zmienia on smaku potraw.  Olej ten zawiera fosfolipidy, w tym lecytynę o strukturze podobnej do liposomów, dlatego jest świetnie wchłaniany przez naskórek , a tym samym jest doceniany w kosmetyce.

Naturalny olej  ma zielonkawy albo zielono - złoty kolor i winogronowo - orzechowy zapach. Natomiast ten pozyskiwany chemicznie  jest bez zapachu i prawie bezbarwny.

    Winogrona należą do najsmaczniejszych przekąsek.  Nie tylko orzeźwiają ale poprawiają samopoczucie, dostarczając jednocześnie wielu cennych składników odżywczych.

Stanowią też doskonały dodatek do deserów, surówek i  innych potraw, również rybnych. Są nieodzownym towarzystwem dla orzechów podawanych wraz z różnymi gatunkami serów. 
Dotyczy to również wspaniałych rodzynków.  
    A więc korzystajmy z tych cudów natury, do jakich niewątpliwie należą winogrona. 


Przedstawione tu informacje nie stanowią porady lekarskiej, służą  wyłącznie do celów edukacyjnych i informacyjnych, dlatego nigdy nie mogą zastąpić opinii pracownika służby zdrowia.
 

BŁONNIK

    

      
 Błonnik jest  niezbędnym elementem codziennej diety.

Wchodzi w skład roślin i jest częścią ich struktury. Czyli dotyczy żywności pochodzenia roślinnego, która nie jest rozkładana przez enzymy trawienne  przewodu pokarmowego człowieka.

     Jest  naturalnym składnikiem owoców, warzyw, nasion i zbóż. W żywieniu spełnia bardzo ważną rolę. Ma zbawienny wpływ na nasz układ trawienny. W codziennym jadłospisie pełni tak ważną rolę jak witaminy i minerały.

     Błon­nik na­le­ży do grupy wę­glo­wo­da­nów nie­przy­swa­jal­nych. Na nie, nie dzia­ła­ją en­zy­my tra­wien­ne. 

     Prze­cho­dząc  przez prze­wód po­kar­mo­wy w po­sta­ci pra­wie nie­zmie­nio­nej, wiążąc wodę pęcz­nie­je w żo­łąd­ku, dając uczucie sytości. W ten sposób, zapobiegając napadom głodu, pomaga zrzucić zbędne kilogramy osobom odchudzającym się.  Wpływa na wydzielanie hormonu przewodu pokarmowego, gastryny, która m.in. pobudza czynność błony śluzowej żołądka, pobudza wydzielanie soku żołądkowego.
     Pobudza ukrwienie jelit. Dzia­ła jak mio­tła, usu­wa­jąc to, co zbęd­ne. Wiążąc wodę pomaga zapobiegać zaparciom i bólom towarzyszącym hemoroidom i żylakom podudzia.

     Sprzyja rozwojowi korzystnych bakterii jelitowych, powodując rozwój pałeczek kwasu mlekowego, wypierających inne bakterie, między innymi gnilne.

     Reguluje perystaltykę jelit. Przy tym oczyszcza organizm z kwasów żółciowych, metali ciężkich i toksyn, a nawet substancji rakotwórczych. Zmniejsza ryzyko powstawania kamieni żółciowych.

     U chorych na cukrzycę poprawia  metabolizm przez opóźnione wchłanianie glukozy, pomaga w utrzymaniu stabilnego poziomu cukru we krwi.

    Wiążąc cholesterol z pożywienia, obniża  poziom frakcji  LDL oraz poziom  trójglicerydów wprowadzając korzystne zmiany w proporcjach LDL i HDL.

    Zwiększa wydalanie tłuszczu z kałem.

    Przeciwdziała powstawaniu nowotworów jelita grubego. 

Błon­nik za­po­bie­ga też próch­ni­cy zębów. Ponieważ pro­duk­ty w niego ob­fi­tu­ją­ce są zazwy­czaj twar­de, dlatego intensywniej je przeżuwamy, co sty­mu­lu­je wy­dzie­la­nie śliny  chroniącej szkliwo. 

  Podstawowym źródłem błonnika w diecie są warzywa, owoce, produkty i przetwory zbożowe.

  Pro­duk­ty bo­ga­te w błon­nik sprzy­ja­ją od­chu­dza­niu, gdyż zazwyczaj  są ni­sko­ka­lo­rycz­ne , zwłaszcza świeże warzywa i owoce.

  Pamiętajmy, że ro­śli­ny strącz­ko­we, su­szo­ne owoce, orze­chy, na­sio­na również zawierają dużo błonnika są jednak bardziej kaloryczne.

  A oto kilku  błonnikowych  liderów:  w 100 gramach produktu znajdziemy :

• otręby pszenne           - 42 g błonnika 
• siemie lniane              - 27,9 g 
• czerwona fasola          - 25 g
• kokos                          - 23 g
• suszone śliwki             - 16 g
• biała fasola                 - 16 g
• marakuja                    - 16 g
• soja                             - 16 g
• popcorn                       - 14 g
• suszone brzoskwinie   - 14,3 g
• migdały                       - 13 g
• czarne porzeczki         - 8 g
• czerwone porzeczki    - 7,7 g
• awokado                      -6,7 g
• chleb żytni pełnoziarnisty - 6,1 g
• chleb razowy               - 5,9 g

Czyli znajdziemy go we wszystkich warzywach, ale najwięcej zawierają surowe, spożywane ze skórką, we wszystkich owocach, najlepiej spożywanych ze skórką i drobnymi pestkami, w mące niskiego przemiału i jej przetworach (pieczywo razowe, żytnie mieszane, pieczywo chrupkie), w grubych kaszach (jęczmienna, gryczana), niełuskanym ryżu, w płatkach zbożowych (pszenne, owsiane, kukurydziane, musli), w  otrębach (pszenne, owsiane, pieczywo z otrębami, ziarnami i owocami).

    Błonnika nie znajdziemy w produktach pochodzenia zwierzęcego i jego przetworach, w rybach, mleku i naturalnych przetworach mlecznych oraz jajach, w maśle, produktach tłuszczowych, olejach i alkoholu.

      Zalecana dzienna dawka dla osób dorosłych to od 25 do 40 g na dobę.

     Trzeba też pamiętać, że zwiększanie ilości błonnika w diecie powinno odbywać się stopniowo, tak aby przewód pokarmowy przyzwyczajał się do niego. W ten sposób unikniemy objawów ubocznych  jak wzdęcia, podrażnienie jelit czy  biegunki.

Spożywanie nadmiernych ilości błonnika może wpłynąć niekorzystnie na przyswajanie witamin czy składników mineralnych. Ale zmiany w bilansie składników mineralnych i witamin mogą po pewnym czasie ustępować, gdyż przewód pokarmowy przyzwyczaja się do zmian w diecie. 

     Zazwyczaj stosowanie diety mieszanej (produkty zbożowe, owoce, warzywa) dostarcza odpowiedniej ilości błonnika. Należy przy tym pamiętać o wypijaniu zalecanej dziennej dawki płynów czyli ok 2 litrów.

    Jeżeli będziemy jedli produkty bogate w błonnik na pewno będziemy mieli mniej problemów zdrowotnych. Gdyż dieta z niewystarczającą ilością błonnika ( produkty oczyszczone i przetworzone) wpływa na otyłość a z niej już niedaleko do miażdżycy i cukrzycy typu 2.



Przedstawione tu informacje nie stanowią porady lekarskiej, służą  wyłącznie do celów edukacyjnych i informacyjnych, dlatego nigdy nie mogą zastąpić opinii pracownika służby zdrowia.